Ekosystem strażników

Korona Kaczawska

Żyje w rzekach i strumieniach Pogórza Kaczawskiego. Rzeka Kaczawa — od której Korona bierze nazwę — jest jej domem od tysięcy lat.

Korona Izerska

Główny drapieżnik lasów i torfowisk Gór Izerskich. Doskonale adaptuje się do każdego terenu — od dolin po grzbiety.

Korona Karkonoszy

Najliczniejszy duży ssak Karkonoszy, sięga piętra subalpejskiego. Jego poroże, zrzucane co rok, przypomina koronę.

Korona Rudaw Janowickich

Sprowadzony z Korsyki na początku XX wieku, aklimatyzowany w Sudetach ponad 60 lat temu. Jedyne stado muflonów w regionie — na granitowych wychodniach Rudaw.

Korona Gór Wałbrzyskich

Wraca do Sudetów Środkowych w ramach programów ochrony i naturalnej rekolonizacji — reintrodukcja prowadzona od 2023/24. Największy dziki kot Europy.

Korona Gór Kamiennych

Potwierdzone watahy w obszarze Wałbrzysko-Kamiennogórskim. Wraca do Sudetów w ramach programów ochrony i naturalnej rekolonizacji.

Korona Gór Sowich

Największa sowa Europy; aktywna nocą. Nazwa pasma — „Sowie” — dosłownie wskazuje na sowy jako mieszkańców tych gór.

Korona Gór Bardzkich

Strażnik cisowych rezerwatów Gór Bardzkich — największego skupiska cisa na Dolnym Śląsku. Żyje w norach pod korzeniami tych samych cisów.

Korona Gór Stołowych

Żyje wyłącznie w starych lasach bukowych — których Góry Stołowe mają pod dostatkiem. Gatunek ściśle chroniony, notowany w Polskiej Czerwonej Księdze.

Korona Bystrzyckich i Orlickich

Świerczyny i torfowiska Bystrzyckich i Orlickich to idealne środowisko dla dzika. Figura heraldyczna Kłodzka — centrum całego obszaru.

Korona Masywu Śnieżnika

Jedyne stado kozic sudeckich poza Tatrami. Przywędrowały z czeskich Jeseníków i zadomowiły się na masywach granicznych Śnieżnika.